top of page

In het ritme van de tango




Wat doe jij daar eigenlijk?”. Dat is een vraag die ik vandaag kreeg in een reflectiegesprek met mijn opdrachtgever. “Nou, eigenlijk doe ik niks anders dan de mens weer terugbrengen in het vak. Dichtbij komen op wat jij zelf zou willen als jou iets zou overkomen. Hoe wil jij behandeld worden, maar ook, voel je je voldoende toe- en uitgerust om je vak uit te oefenen?” Ik kom alleen bij teams waar ze me vragen om hen mee te nemen. Niet omdat ik de arrogantie heb te denken dat ik een bevoorrechte positie heb, maar omdat mijn meerwaarde niet zit in het praten tegen, maar praten met mensen. Vanuit verbinding en connectie, van hoofd naar hart. Vanuit de vraag en niet vanuit mijn eigen intitiatief. Want zo belangrijk ben ik niet.


Veel van het werk wat er wordt gedaan heeft niets te maken met kennis en wetenschap. Tuurlijk, het is heel fijn om te weten waarover je het hebt. Maar wat het feitelijk betekent, is dat je je menselijke kwaliteiten inzet, om daar waar er iets scheef gelopen is, weer recht te trekken. Punt is, dat is nooit iets wat enkel en alleen van één kant moet komen. ‘It takes two to tango’. Ook waar iemand iets is overkomen, blijft het communiceren vanuit het inleven een vice versa verhaal. Maar het begint bij de professional die daarin vanuit connectie een stap naar voren zet. Nieuwsgierig, oprecht geïnteresseerd, maar ook in staat om te begrenzen.


Maar hoe gaan we dat nou meten?”, vraagt mijn opdrachtgever. Nou ja, het liefst antwoord ik dan: ‘Niet!’ Want wat zou je willen meten? En waarom? Maar ik begrijp ook wel dat dit te kort door de bocht is. Want uiteindelijk is het ook mooi om te laten zien dat je het goed doet. Shinen en in de etalage zetten van wat we doen is iets wat wij mensen toch graag (blijven) doen. Maar ik merk dat me dat raakt op een snaar die in mijn lijf een valse toon lijkt aan te raken. Dat meten, dat is gewoon niet mijn ding.


Wat wel mijn ding is, is inspireren, praktisch maken en grote dingen (die groot zijn gemaakt) weer klein maken. Waarmee ze ironisch genoeg juist weer heel groot worden. Maar niet groot in de zin van moeite en energieslurpend, maar groot in de zin van groots. Betekenisgevend en menselijk. Want dat maakt toch de meeste indruk en beklijft. Waardoor ik mezelf overbodig maak en dat is precies ook mijn doel. Het gaat niet om mij. Ik ken mijn plek. Dienstbaar zijn, vraagt in de schoenen van de ander kunnen gaan staan. Weten wat je wel, maar ook (en misschien wel voornamelijk) wat je niet kunt bieden. Dan begrens je vanuit connectie. Dat blijft hangen. Al dat andere, die lappen tekst, alle wetten, regels, richtlijnen en procedures, tja, die zijn er gewoon. Daar hoef je niets meer aan te doen. Maar de interactie en het gevoel, daar komt de grootsheid om de hoek. Daar zit mijn passie en mijn intrinsieke motivatie. Vanuit connectie communiceren. Niet tegen, maar met de ander. En vice versa.


Ik maak graag iets visueel simpel. Praktisch en toepasbaar in elke situatie of omstandigheid. En dat is wat ik daar doe. Eigenlijk doe ik maar wat. Maar dat is ook een kracht. Want als je maar wat doet, dan blijf je scherp en heb je de ander nodig om een goede en passende afweging te maken. It takes two to tango. En soms is het enige wat je hoeft te doen tot vier tellen. 1, 2, 3, 4….. 1, 2, 3, 4..… En dan komt de rest vanzelf.


In het ritme van de tango.

29 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Commenti


bottom of page